Moja wartość
Kasia Rusin
Przewiń w dół
Jak często musimy coś stracić, by w końcu odnaleźć… siebie?
„Choć minęło dwadzieścia pięć lat, wciąż żywo pamiętam moje ciche zniknięcie z Brighton – i właśnie dlatego piszę te słowa, by Cię przeprosić.”
Przed Tobą historia jak z filmu – pełna nagłych zwrotów akcji, bolesnych rozstań i zachwytów, ale napisana przez samo życie. Dowiesz się z niej, że koniec jednego rozdziału bywa najpiękniejszym wstępem do kolejnego. To inspirujący przewodnik dla każdej kobiety, która uczy się stawiać granice i wierzyć w swoje przeznaczenie.
Twoja najważniejsza relacja – ta z samą sobą – właśnie się zaczyna. Usiądź wygodnie. Poznaj historię, która udowadnia, że prawdziwa miłość zawsze poczeka na Twój właściwy czas.
Nigdy nie napisałabym tej książki, gdyby moje życie nagle nie skopiowało hollywoodzkiego scenariusza. Oglądałam to na wielkim ekranie setki razy, zawsze myśląc: „fajne, ale nierealne”. A już na pewno nie dla mnie. Jeszcze kilka lat temu uznałabym, że jestem zbyt zwyczajna na niezwykłe historie. Musiałam przejść przez to wszystko, żeby w ogóle uwierzyć, że zasługuję na miłość, szczęście i własną opowieść. Ta książka to zapis tej drogi.
(Rozdział pierwszy — „Moje pierwsze imię: niskie poczucie własnej wartości”)
Moje niskie poczucie własnej wartości przyczyniło się do wyboru męża. W tym związku utraciłam siebie, uznałam jego potrzeby i pragnienia za własne, zupełnie zapominając o swoich. Z toksycznego związku trzeba uciekać, zostawiając go za sobą, by móc wreszcie pójść naprzód. Zrozumiałam, że to ja odpowiadam za swoje szczęście.
(Rozdział drugi — „Rozwód. Miłość na kolanach, czyli anatomia rozczarowania”)
Największa podróż nie prowadzi przez świat, lecz do samego siebie. Mata stała się moją osobistą szkołą uważności – przestrzenią, która dała mi wewnętrzne oparcie i niezachwianą pewność siebie. Gdy zwijasz matę, zaczyna się najtrudniejsza część praktyki – życie w zgodzie ze sobą, które wymaga odwagi.
(Rozdział trzeci — „Bliżej siebie: moc jogowej praktyki”)
Po dwudziestu pięciu latach przychodzi list, który przywraca do życia wspomnienia i zmusza do odpowiedzi na pytanie: czy czas naprawdę potrafi zamknąć to, co kiedyś się zaczęło. Niektóre historie kończą się pożegnaniem i już, ale nie ta.
(Rozdział czwarty — „Historia jak z filmu, czyli słowa, na które czekał czas”)
Jedyną relacją, która trwa przez całe życie, jest relacja z samym sobą. Nie ignoruj tego, co mówi Twoje ciało. Ono nie kłamie. Los potrafi dotrzymać obietnic, nawet jeśli każe na ich spełnienie czekać całe lata. Czas nie odbiera marzeń, on przygotowuje nas na ich spełnienie.
(Rozdział piąty — „Mądrość, którą dało mi życie”)